Ons persoonlijke kantelpunt, waar ligt dat?

Ontmoet Erica Detiger

 

Het kantelpunt

Zelden hebben we het op het moment zelf in de gaten: het kantelpunt. De radicale overgang van de ene naar de andere fase. Geen weg meer terug. Als van de pop naar de vlinder. Al zou je het tien keer willen, er is geen weg meer terug. Lange tijd gaat het steil omhoog en dan, als in de achtbaan, in een radicale val omlaag. Geholpen door snelheid en zwaartekracht, sneller en sneller naar omlaag. Ten goede, ten kwade?

We weten het niet zolang we in die vrije val zitten. Het is een kwestie van vertrouwen, dat het karretje het zal houden, dat we de bocht niet uitvliegen, dat we sterk genoeg zijn om ons vast te houden. Dat we ons misschien vastsnoeren, de ander stevig vasthouden of juist loslaten om te zien hoe de ander de bocht neemt. Hard gillen mag, soms helpt het, maar beneden aangekomen is het de zwaartekracht die ons daar beneden wil houden. Het is vaak hard werken om opnieuw en anders de juiste baan opnieuw te vinden en onszelf met de onzen weer omhoog te takelen.

De financiŽle crisis, leegstaande kantoorpanden, stille winkelstraten, voortdurende uitverkoop, jeugdwerkeloosheid, ontslag, huizenverkoop, vult u het maar aan. We leven op dit moment in een tijd waarin de oude, politieke, maatschappelijke en financieel-economische structuren sterk onder druk staan en niet meer voldoen. (FD 8 juni 2013)
De tijd waarin we leven laat zich het beste omschrijven als een overgangstijd, een periode van transitie of transformatie. We zitten op een kantelpunt en wat de richting zal zijn is nog even spannend. Een ding is echter glashelder: doorgaan op de gebruikelijk weg kan niet langer. Maar wat is ons antwoord? Een aantal vernieuwers blijkt in deze tijd juist een beroep te doen op "oude waarden" als maat houden, eenvoud, duurzaamheid, transparantie, gemeenschapszin en lange termijn denken.

We leven niet alleen in een nieuwe financiŽle wereld maar eveneens in een nieuwe filosofische wereld..Oeroude levensvragen komen opnieuw op ons pad: Wie zijn wij? Waar komen we vandaan? Waarom en waartoe zijn we op deze wereld?
Oude waarden dus, en waar laten we de creatieve innovatieve en nieuwe ideeŽn? En ons persoonlijke kantelpunt, waar ligt dat? Achteraf zien we het heel duidelijk, kunnen we het vaak aanwijzen. Toen en toen, op dat moment, we hadden het eigenlijk duidelijk zien aankomen...En dan opnieuw herdefiniŽren: doen onze oude en nieuwe wensen er nog toe in de toekomst?

En dan nu het kantelpunt in dit verhaal:

De winkel had lang leeggestaan, maar nu brandde er een aangenaam licht, de etalage was versierd met prachtige kleuren en schitterende wensposters. De WensWinkel had haar deuren geopend. Wagenwijd open stonden ze, en de jonge man ging vol vertrouwen naar binnen. Achter de toonbank stond een Engel: ‘Wat wenst u jonge man?, sprak zij met een schitterende haast onaardse stem. ‘Nou’, zei de jonge man, eens even denken. Ik wens een mooie, eh sexy, enne eh een lieve vrouw, 3 prachtige kinderen in de toekomst, een huis aan de gracht, een eigen bedrijf, leuke collega’s, handicap 9 op de golfbaan en ...
‘Zo, zo, zo’, zei de Engel, dat is werkelijk prachtig allemaal. De jonge man keek enigszins bevreemd naar alle potten met veelkleurige korrels op de hoge schappen. Als in een antieke apotheek waren er eindeloze schappen die hoger leken te reiken dan de winkel zelf. ‘Het zit zo’, zei de Engel, ‘wij doen aan alle mogelijke wensen, geen wens is ons te gek. U bedenkt het, elke vorm elke kleur, elke geur, maar u moet zich wel realiseren zei de Engel, en ze keek hem aan met verwachtingsvolle ogen, wij verkopen alleen de zaden...’
 

Hartelijke groet,
Erica Detiger