Ontluikend vertrouwen?

Ontmoet Jan Bakker

 

Ontluiken

Toen we het thema ‘ontluiken’ voor onze nieuwe nieuwsbrief vaststelden, dacht ik “makkie”, zeker met het aankomende jaargetijde de lente! Hier zit ik nu, de tweede ijsdag op rij in maart, volgens de Belgische weerman moeten we tot 1828 teruggaan om in deze periode zulke koude te mogen registreren. Overdag min 5 en uitkijkend over een dikke laag sneeuw. Er ontluikt niet zoveel! Althans, met de blik over de witte weidse vlakten, is dat de enige conclusie die ik kan trekken. Maar nadenkend, weet ik wel dat het onder dit witte tapijt op springen staat. Dat de knoppen van de fruitbomen zich nu even veilig hebben teruggetrokken, maar binnenkort zich zullen ontvouwen tot prachtige witte en roze bloesem. Dat weet ik, maar zie het (nog) niet.

In dit prille jaar heb ik al twee mooie en inspirerende ervaringen mogen smaken. Ik was zeer onder de indruk van een uitzending van het VPRO programma Tegenlicht van enkele weken geleden, dat gewijd was aan Ricardo Semler. Ook de woorden van de bestuursvoorzitter van een zorginstelling, waarvoor we als WaterWerk een meerjarig professionaliteits-en klantgerichtheidtraject verzorgen, raakten bij mij een gevoelige snaar. Zij vroeg zich hardop af waarom we als management onze medewerkers als kinderen behandelen als ze door de poort van de organisatie naar binnen zijn gekomen? Ze zei: ‘Mensen nemen de meest essentiële beslissingen in hun leven, ze trouwen, krijgen kinderen, emigreren, kopen huizen etc. en als ze de drempel van het bedrijf zijn gepasseerd, behandelen we ze alsof ze nog niet in staat zijn het meest elementaire besluit te nemen’. Met andere woorden waarom behandelen we een collectief volwassen mensen als een stel onverantwoordelijke kleine kinderen?

Ricardo Semler stelde zich, toen hij de fabriek van zijn vader overnam, een soortgelijke vraag. “Je werkt hier, maar je kijkt niet gelukkig. Hoe komt dat?” Lees de boekbespreking van mijn collega, die het boek Semco-stijl van Semler bespreekt. Hij transformeert de fabriek van zijn vader Semco, naar een bedrijf waar de werknemers vanuit hun verantwoordelijkheid de productie, de manier waarop, hun vrije tijd tot de hoogte van hun salaris bepalen.

Voor mij ligt hier de parallel met de ijsdag. Zijn wij in staat om door de sneeuwlaag heen te kijken? Ons bekende pad van ingesleten patronen te verlaten om in te zien dat medewerkers binnen de organisatie dezelfde majeure beslissingen kunnen nemen als daarbuiten.

Een ontluikend vertrouwen?

Hartelijke groet,
Jan Bakker