'Onderweg, vol goede moed. Regen of geen regen. Soms is het tijd om te gaan, met alles wat je hebt.'

Ontmoet Erica Detiger

 

Tijd om te gaan

 
Afscheid van een onbezorgde jeugd, een klein gevoel van rouw, lees ik in een interview met Marc Rietman. Hij beschrijft het proces wat hem raakt: afscheid van een onbezorgde jeugd, hetgeen zijn dochters hoogst waarschijnlijk meemaken als ze groter groeien.
Een klein gevoel van rouw. Dit zinnetje blijft hangen in mijn hoofd en jaagt mij naar mijn schrijfpapier. En dan zie ik het voor het eerst heel helder(inzicht valt soms onverwacht binnen):het synchrone proces wat onverwacht je pad blokkeert als er zich bij je 14-jarige dochter een onbestaanbare ziekte manifesteert, die dan toch blijkt te bestaan...
Kleine rouw met alles wat daarbij hoort, mooi gezegd. Ongeloof en verbijstering, angst en stilstand. En bovenal afscheid realiseer ik me van mijn eigen onbezorgde jeugd, die al 42 jaar voortduurde. Afscheid en volwassen worden, gaan staan en leven, leven met alles wat er is.
Zien dat ook mijn dochter versneld volwassen wordt en zich staande mag houden in een wereld vol puberproblemen, vriendschappen en onderzekerheden. Erbij horen en toch weer niet, zijn en soms niet kunnen zijn. Onverwachte ontwikkelingen. Flarden muziek en zang klinken door het huis, een wegloopwereld vanuit pure passie. Kwaliteiten die er anders wellicht nooit waren geweest.
Binnenkort gaan we weer onderweg op de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Ik, de moeder die afscheid nam van haar onbezorgde jeugd, samen met haar 3 kinderen. Onderweg, vol goede moed. Regen of geen regen. Soms is het tijd om te gaan, met alles wat je hebt.


 Erica Detiger